| Aforizma - Jorge Luis Borges |
Gjithmonë paradisin e kam imagjinuar si një lloj biblioteke.
*
Si paradisi ashtu dhe feri më duken si shume, qoftë per të shpërblyer qoftë për të ndëshkuar. Veprimet e njerëzve nuk meritojnë as njërën as tjetrën.
*
Një përkthim asnjëherë nuk është besnik ndaj origjinalit.
*
Të biesh në dashuri, do të thotë të ndërtosh një lloj besimi ndaj një perëndie që një ditë, do të bjerë.
*
Asgjë nuk është ndërtuar mbi gur, të gjitha janë ndërtuar mbi rërë, por ne duhet të ndërtojmë, sikur ndërtojmë mbi gur.
*
Çapitem aq ngadalë, njësoj si dhe ai, që vjen së largu dhe që nuk pret, që të arrijë kurkund.
*
Të pranosh të panjohurat, do të thotë që, të gjitha gjërat të jenë të mundëshme, edhe Zoti edhe Trinia e Shënjtë. Bota që jetojmë është aq e çuditshme sa gjthçka mund të ndodhë dhe mund të mos ndodhë. Duke pranuar të pa njohurën, i jap mundësi vetes të jetoj në një botë më të madhe, më fantastike, në një lloj bote misterioze. Dhe kjo gjë, më bën që të jem më tolerant.
*
Kur vjen fundi, njeriu nuk ka më fantazi dhe imagjinatë, ka vetëm fjalë, fjalë.
|
Lënia për një çast pezull dhe mosmarrja e vendimit, për një çështje të dhënë, është e lodhëshme dhe shqetësuese por kjo gjë, është njëkohësisht edhe burim dhe mundësi, për të vepruar me mënçuri.
*
Padrejtësinë e urrejnë edhe vetë të padrejtët.
*
Akoma edhe një qime, edhe ajo ka hijen e vet.
*
Ai që mbrohet edhe atëhere kur është i mbrojtur, nuk rrezikohet lehtë.
*
Lënia e një emri të mirë, është edhe ajo një pasuri më vete, që u lihet trashëgimtarëve.
*
Përbuzja më e madhe për dikë, është ta quash mosmirënjohës apo, bukëshkelur.
*
Një tru i fortë, nuk nguron të marrë vendime.
*
Është e trishtueshme, të ta kthejnë me të keqe, atë ç'ka ti ua dhurove me kënaqësi.
*
Dështimi që na le mbresa më tepër, është dështimi i parë.
*
Gjatë një gjyqi, gjykatësi gjykon si proçesin ashtu edhe veten e vet.
*
Pasi kanë zgjedhur rrugën mirë, akoma edhe të verbërit, ecin të sigurtë.
*
Gënjeshtra që thuhet për një qëllim të mirë, është dhe ajo një veprim i drejtë.
*
Fundi i një të varfëri është atëhere kur ai, imiton të pasurin.
*
Kur ngul këmbë tek padrejtësitë, krijon padrejtësi të tjera.
Nxjerrë prej: Sententiae, Publili Syri, shek 1-rë, para Kr.
| Share |
Copyright © 2011 Ilia V. Ballauri
All Rights Reserved.