Fuga ishte një lodër e fëmijëve, që u zhduk aty rreth viteve ’70. Ka mundësi që emri fugë vjen prej latinishtes, që do të thotë ikën, lëviz, [me rrotullim]. Ajo ishte një objekt prej druri në formë konike, që në majë të konit, i ngulej një majë perone dhe që vihej në rrotullim prej një kordhoni. Në vartësi të konicitetit, fugat kishin edhe emërtimet. Kështu, për një raport të vogël ndërmjet lartësisë dhe bazës së konit, pra për një kon me bazë të hapur, fuga quhej tip, “tavë”, e kundërta quhej “ulliçkë”, etj. Cilësia e fugës varej: nga tornimi, nga lloji i drurit, nga tipi i mësipërm i fugës, nga saktësia centrike e majës, etj. Rrotullimi i fugës varej gjithashtu, nga aftësia e fëmijës për t’i ‘rënë fugës’, nga lloji i kordhonit, nga terreni ku binte e rrotullohej fuga, etj. Mbi të gjitha cilësia e fugës varej nga qëndërzimi i majës. Kur ky bëhej i saktë, fuga rrotullohej aq qetë sa ‘flinte’, ndërsa kur qëndërzimi nuk goditej si duhej, fuga ‘hidhej’ ose ishte 'tartareckë'. Maja vendosej me kujdes duke ngulur një peronë të cilës i pritej koka me pencë dhe pastaj ‘haej’ në plloçë për rrumbullakim. Heqja e majës zakonisht bëhej në dorezat trokitse të portave, të cilat shërbenin si morsë.
1. Gështenjat e Pogradecit. 2. Kafenetë më të njohura që ka patur Korça më 1911. 3. Të dhëna për liqenet e Prespës, krahasuar këto me Fushën e Korçës. 4. Kolonjarë nga Shtika dhe Vodica, emigrantë që ndodheshin në Philadelphia dhe Pensilvania, më 1919. 5. Fjalor tipik korçar për një sërë produktesh ushqimore. 6. Mbi mullirin me avull në Korçë 7. Tregëtarë të drithrave në Korçë më 1911. 8. Mbi rreshjet mesatare mujore dhe vjetore, në qarkun e Korçës. 9. Komunalja. 10. Të dhëna mbi numrin e personave të fundit që patën mbajtur dikur veshjen e dollomasë, në Korçë. 11. Një riprodhim i veshjeve të dikurshme të qytetarëve korçarë. 12. Mbi organizimin e policisë prej Themistokli Gërmënjit, gjatë kohës së republikës së Korçës 13. Hudhra e Korçës. 14. Mbi fshatin Drenovë, të dhëna para 130 vjetësh. 15. Vargje erotike prej Asdrenit. 16. Një listë, me pak emra kryefamiljarësh, nga varoshi i Korçës, dt. 21 shkurt, 1718 17. Një përshkrim i vitit 1830 për qytetin e Korçës. 18. Kalaja e Mborjes. 19. Pispili me mjell pe (prej) misri. 20. Mbi Joani Halqeun prej Voskopoje.
Dikur rrugëve të qytetit tonë qarkullonin, shitësit e pishës, që përdorej për ndezjen e zjarrit. Këta shisnin copa pishe të cilat për nga natyra e tyre ishin të tejngopura me rrëshirë, të gjata rreth 25 cm dhe të trasha rreth 1.5 cm, në tufë me trashësi rreth 10cm, të lidhura. Çmimi i tyre ishte 5 lek. Disa shitës, nuk e shisnin pishën në fjalë në tufë por me masë. Për këtë ata kishin pregatitur disa qeska shajaku të cilat kur mbusheshin me copa pishe formonin thuajse të njëjtën sasi sa edhe tufa.
Shitësit e pishës, thërrisnin rrugëve të qytetit, “Aj pishë, pishë!”
Kjo këngë kaq e vjetër dhe kaq e bukur, që njihet jo vetëm prej korçarëve por prej kujtdo, gjithandej, nuk ka këtë titull, por ka për titull vargun filozofik: “Dashuria është djallush”.
Teksti i saj i mahnitshëm është thurur plot art prej L. Logorit, ndoshta në fillim të shek. 20-të. Dashuria është djallush nënkupton erosin, një ëngjëll-djall, të vogël, të plotfuqishëm, që hedh në prush këdo, që gjuan me shigjeta dhe vret, s’pyet si mbret, etj, etj, krahasime këto aq cilësore, që janë për tu admiruar së tepërmi. Meqënëse në tekst ka disa arkaizma, le ta dëgjojmë atë, fare lehtë të përmirësuar, sipas gjuhës së sotme:
Dashuria është djallush, Hedh në prush, Cilëkush, [Që] do guxojë t’a trazojë, Mjer ai që kërkon, nga puna ta ndalojë.
1. Mjeshtra të punimeve të ndryshme metalike dhe mekanike, më 1911 në Korçë ishin: Perikli Teneqexhi Pandeli Kostandini Themistokli Gjeorgji. 2) Ndreqësa armësh: Vëllaz. Theohar Kondakçi Koço Peristeri Evthim Peristeri Theohar Filipi. 3) Thika bërës Dhimitër Samarinioti. Në këtë kohë, në Korçë kish gjithashtu edhe një agjensi të makinave qepëse, “Singer”.